The Loop

posted on 09 Mar 2011 11:27 by jacobo in 3-Fiction
         ผมกำลังทำอะไร...ทำไม่โลกนี้มันไร้ความยุติธรรมสิ้นดี......พระเจ้าเห็นเราเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น.
 
   คืนหนึ่งในซอกตรอกแห่งหนึ่ง...ผมต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความกลัวของพายุ.  ที่กระหน่ำไปด้วยฝนเลือดและเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น...ราวกับวงออเครสตาร์ของเหล่าซาตานบรรเลงขึ้น.   ทันทีที่ผมตื่นขึ้น...ผมก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เกิด   เมื่อมือของผมเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด.  และผมก็ได้เห็นหญิงโสเภณีคนหนึ่งกำลังร่วมเพศกับชายคนหนึ่ง...มันเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก  เต็มไปบาปที่ไม่มีวันลบเืลือนได้.   ผมพยายามเดินออกไปยืนกลางฝนเพื่อต้องการชำระคาบเลือดต่างๆในมือของผมด้วยความสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น......ทันใดนั้นผมก็เห็นหญิงโสเภณีคนนั้นอยู่ในโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่งที่ล้อมรอบไปด้วยหมอที่สวมชุดสีดำและเปลื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดเช่นผม.   ด้วยความตกใจ ผมจึงวิ่ง...วิ่ง...วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตและไม่รู้หรือมีจุดหมาย.  และผมก็ได้ไปหยุดอยู่ที่ข้างกองขยะที่เต็มไปด้วยซากศพคนเหม็นเน่า...มีแต่แร้งคอยจะจิกกินตลอดเวลา.  ผมกลัวมากจึงนั่งลงและสั่นไม่หยุด.....เสียงฝีเท้า ?
 
   ผมได้ยิงเสียงฝีเท้า...เมื่อลืมตาขึ้นผมก็เห็นหญิงโสเภณีคนนั้นอุ้มเด็กแรกเกิดคนหนึ่งมาหยุดต่อข้างหน้าผม.  ด้วยความกลัวผมจึงพูดอะไรไม่่ออกโดยคิดว่าจะต้องถูกฆ่าที่เห็นแน่ๆ...แต่ไม่เป็นเช่นนั้น ดูเเหมือนว่าเขาจะไม่เห็นผม...ทันใดนั้นเขาก็โยนเด็กแรกเกิดที่เขาอุ้มมาไปที่กองขยะนั้นแล้วจึงเดินกลับไปพร้อมกับเสียงหัวเราะราวกับว่า "สามารถฆ่าคนได้โดยไม่รุ้สึกผิดอะไร" ด้วยความสงสารผมจึงไปเก็บเด็กคนนั้นมาแล้ววิ่งหนีฝูงแร้งที่คอยจะมาจิกกินอย่างเร็ว.   ผมบอกกับตัวเองว่า "ไม่ว่าจะยังไง...จะต้องไม่ให้เด็กคนนี้ตายให้ได้" ผมเลี้ยงดูเด็กคนนี้มาเรื่อยๆจนเขาเริ่มโต...วันหนึ่งผมบอกกับเขาว่าจะไปขโมยของกินอย่างที่ทำเช่นเคยทุกวันประจำ.  ให้เขารออยู่ตรงซอกตรอกแห่งนี้ห้ามไปไหนเด็กขาด...เด็กคนนั้นจะร้องไห้ประจำทันทีที่ผมต้องไม่อยู่กับเขา.  ผมจึงบอกกับเขาว่า "ถ้าผ่านไป 3 วันแล้วพี่ยังไม่กลับมา......ให้วิ่ง...วิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด" แล้วก็ไปขโมยของ...ผมได้ขโมยไส้กรอกชึ้นเล็กมาได้ 1 ชึ้น.  ระหว่างทางกลับบ้านผมก็ได้เห็นชายคนหนึ่ง...กำลังยืนร้องไห้อยู่บนแอ่งน้ำทีไหลมาจากจิตใจของเขา.   ผมไม่สนใจอะไรมาก...เพราะต้องรีบกลับไปหาเด็กคนนั้น...แต่ด้วยความรีบผมเพิ่งสังเกตุว่าไส้กรอกที่ขโมยมานั้นมันหายไป.  หรือว่ามันจะหล่นลงกลางทาง...? 
 
   ระหว่างทางของอีกตรอกหนึ่งผมเห็น...ชายคนหนึ่งกำลังจะกระโดดตึกตาย...ผมคิดขึ้นมาทันทีในตอนนั้นว่า "ต้องรีบไปห้าม !!!" ผมจึงรีบวิ่งขึ้นไปบนตึกนั้นอย่างรวดเร็ว.   เมื่อไปถึงดาดฟ้าก็ต้องตกใจทันทีที่เห็น...เมื่อพบว่าชายคนนั้นหน้าตา ,รูปร่าง ทุกอย่างนั้นเหมือนผมอย่างไม่ผิด...ชายคนนั้นหันหน้ามาหาผมแล้วพูดว่า "ไง...หายไปไหนมาน่ะ...นี้ไส้กรอกของนายน่ะ" ชายคนนั้นโยนไส้กรอกชิ้นเล็กมาให้ผมแล้วเขายังพูดต่อว่า "นายน่ะ...ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี้อีกต่อไปแล้ว...ไว้เจอกันที่โลกหน้าน่ะ" แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงมาจากตึง.   ไม่! ไม่น่ะ! ไม่ !!!
 
   ผมวิ่งลงไปที่ศพของชายคนนั้น...แล้วพูดกับตัวเองว่า "นี้มันเรื่องอะไรกัน ?...ผมคิดขึ้นมาตอนนั้นได้ว่าถ้าอยู่ที่นี้ต่อไปมีคนมาเห็นผมอาจจะถูกสงสัยว่าเป็นฆาตกรได้...ผมจึงรีบกลับไปหาเด็กคนนั้น...เมื่อไปถึงผมก็บอกเขาว่า "กลับมาแล้ว...รอนานมั้ย ?" ......ผมต้องตกใจมากกว่านั้นก็คือ "ไม่พบเด็กคนนั้นอีกต่อไปแล้ว ?" ผมแทบจะสติแตก...ว่านี้มันเกิดอะไรขึ้น ?......ผมวิ่งออกตามหาเด็กคนนั้นด้วยความเสียใจ...ผมจึงหยุดยืนร้องไห้อย่างพูดกับตัวเองว่า "พี่ขอโทษ...พี่รักษาสัญญาไม่ได้..."...แล้วผมก็เดินไปเรื่อยๆด้วยสภาพที่เหมือนคนสิ้นหวังแล้วเมื่อผมรู้สึกตัวอีกที...ผมก็อยู่บนตึกร้างแห่งหนึ่ง.  ทันใดนั้นผมก็นึกออกทันที่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับผม...หญิงโสเภณีที่เห็นนั้นคือแม่ที่เต็มไปด้วยบาปของผม...เด็กที่เกิดมาและตกอยุ่ท่ามกลางความตายและฝูงแร้ง...นั้นก็คือตัวผมเอง...ชายที่ยืนร้องไห้อยู่นั้้นก็คือผมเอง...และคนที่กำลังจะกระโดดตึกลงมาก็คือผมนั้นเอง.
 
   ผมคิดขึ้นมาทันทีว่า "ผมกำลังทำอะไร...ทำไม่โลกนี้มันไร้ความยุติธรรมสิ้นดี......พระเจ้าเห็นเราเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น." แล้วผมก็เห็นชายคนหนึ่งวิ่งขึ้นมาด้วยหน้าตา ,รูปร่างเหมือนผมอย่างไม่มีผิด...เขามายืนข้างหน้าพบแล้วให้ผมเดินกลับเขามา...โดยเขาไม่ทันสังเกตุว่าไส้กรอกในมือเขานั้นหายไป...ผมจึงยิ้มด้วยใบหน้าแบบไร้ความกังวัลแล้วพูดกับเขาว่า "ไง...หายไปไหนมาน่ะ...นี้ไส้กรอกของนายน่ะ" แล้วผมจึงโยนไส้กรอกให้เขา...แล้วพูดต่ออีกว่า "นายน่ะ...ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี้อีกต่อไปแล้ว...ไว้เจอกันที่โลกหน้าน่ะ" แล้วผมก็ทิ้งตัวลงมาจากตึกนั้น......
 
   มีสิ่งหนึ่งที่เข้ามาในหัวผม...ความทรงจำ...เรื่องราว...ความรู้สึกต่างในอดีตราวกับว่าได้ย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง...แล้วผมก็เห็นภาพเด็กคนหนึ่ง...นอนอยุ่ท่ามกลางพายุฝนเลือดและเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น...ราวกับวงออเครสตาร์ของเหล่าซาตานบรรเลงขึ้น......
 
 
                                                                                                                      End...